Deze babysite is een onderdeel van groeimee.nl
Maak zelf een gratis babysite | inloggen
Aniek van Bussel

14 maanden: tijd vliegt!

Het is alweer even geleden dat ik wat heb geschreven en dat betekent dat het goed gaat. Even een terugblik sinds te laatste blog.

De eerste verjaardag van onze dame was bijzonder. Dan besef je pas hoe snel de tijd gaat en hoe snel je, in dit geval nare, dingen achter je laat. Tuurlijk beleef je de dag van de geboorte opnieuw maar dat doet volgens mij elke moeder dat.

De verjaardag van Aniek hebben wij ervaren als een groot feest. Lekker in de tuin met al die kinderen. En we zijn heel blij met de opbrengts voor het Ronald Mc Donalds Kinderfonds. Ipv kadootje hebben we een bijdrage voor dit fonds gevraagd en daar heeft iedereen heel lief gehoor aangegeven! Super!

Na de verjaardag zijn we richting Italie vertrokken met Roald, Paulien en Fleur. We hebben daar een geweldige vakantie gehad. Een heel verschil met het jaar ervoor. Aniek dobberde heerlijk rond in het zwembad met haar te grote badmuts! Op het strand is ze voor het eerst zelf los gaan staan, geweldig en ook op de heen reis en terugreis hebben zowel loek als Aniek zich super gedragen. Een heerlijke vakantie dus.

Inmiddels lijk ook de vakantie alweer eeuwen geleden en is de herfst duidelijk ingetreden. De huisarst belde met de vraag of we Aniek een griepprik willen geven. hiervoor komt ze in aanmerking vanwege haar luchtwegklachten van vorig jaar..... tja lastig lastig... net die dag kreeg ze haar rochel weer terug. Dus maar voor ja gekozen...maar na een week was die rochel weer verdwenen dus of het echt nodig is??? Lastig lastig wat is wijsheid? 

Maar goed het gaat dus goed met onze pittige dame. Afgelopen zatedag heeft ze voor het eerst zelf stukje gelopen. Zo schattig! Verder eet ze als een dolle, en is de heel ondeugend. Alles gaat dat mondje met smaak in en ze slaapt als een roosje, regelmatig tot 9.30 uur! Een echte dochter van d'r vader! Zo grappig dat verschil met Loek.

Momenteel volg ik een weblog van een pasgeboren kindje met dezelfde afwijking als Aniek. Terwijl er veel verschillen zijn leef ik erg mee met de spanning, het wachten op de operatie de onzekerheid en angst die daarbij hoort, het is heel herkenbaar! Als ik dank naar Aniek kijk kan ik haast niet geloven dat wij dat ook hebben gehad, dat zie je niet aan onze dame af laat ik maar zeggen!

21 november mogen/moeten we weer voor controle. Dat blijft wel spannend natuurlijk maar ik heb er wel vertrouwen in. Zeker nu ik laatst via een collega hoorde dat zij een meisje kent met dezelfde afwijking die pas op haar 10de haar tweede operatie heeft gehad! ik hoop dat Aniek het ook zolang volhoudt zonder d'r klep want over 10 jaar zijn de ontwikkelingen alweer veel verder.... wie weet wat voor kunstwerken de artsen dan kunnen leveren! We gaan het meemaken, maar tot die tijd blijven we genieten van elkaar, dat is het belangrijkste!

Bijna 1 jaar!

Vandaag over twee weken is het zover! Ons baby-meisje wordt 1 jaar en is dus vanaf dan geen baby meer. De laatste dagen denk ik tussen de bedrijven door regelantig terug aan vorig jaar. Wat waren we toen gespannen, geen idee wat er op ons af zou komen. Bang om dat levende mensje in je buik te moeten verliezen, om na het geboortekaartje een rouwkaartje te moeten sturen en een kamertje in huis te hebben met een bedje dat nooit gevuld zou worden.

Maar nu een jaar later hebben we een plaatje van een dochter die bruist van levensenergie, die aan tafel doorgaans het hoogste woord heeft (en geef toe je moet van goede huize komen wil je dat van Loek winnen) en met haar verlegen lachje flirt ze met de jongens uit de buurt.

Dat durfde ik worig jaar echt niet te dromen!

Het gaat dus goed met Aniek en daardoor ook met ons. Aniek kan steeds meer trucjes: staat in de box, zwaait, kan aaien (en krabben en haren trekken), ze zegt oma en opa en soms mama of papa. De leeuw doet ze na met haar mongoolse-keelzangeres-act en danst ritmisch op elk muziekje mee. Kortom een heerlijk levendig meisje (of val ik nu in herhaling??)

Weet je wat, ik voeg even wat foto's toe dan kunnen jullie haar zelf bewonderen.....

Groetjes!

10 maanden

Jawel nog maar twee maandjes en dan is het eerste levensjaar van onze dame alweer om.... Wauw wat gaat dat snel/ is dat snel gegaan!  Inmiddels is onze dame volop aan het
tijgeren, ze kan lucht kusjes geven, tong uitsteken (dankzij papa), zwaaien en
in d'r handjes klappen. In haar haren komen steeds meer krulletjes waardoor ze steeds meer op Loek lijkt! 

Afgelopen woensdag zijn we weer even  bij het WKZ geweest. Dit keer vanwege Anieks
rochel. Die heeft ze al vanaf de tweede operatie en na overleg met de huisarts
in april (!) konden we van de week terecht in het WKZ. Het blijft niet leuk om
die kant op te gaan, ook al maakte ik me totaal geen zorgen.  Het zijn vooral de herinneringen die toch terugkomen. Maar wat lijkt het ook weer lang geleden, een vorig leven! We zijn even bij
Leeuw langsgelopen en dan zie je daar ouders met kleine hummeltjes en dan denk je: jemig zo zaten wij ook en nu lopen we trots ons meisje te showen aan de verpleegsters die even moeten aaahen en oooohen en roepen: wat is ze groot geworden ! Hoort bij hun vak, krijgen ze geleerd tijdens de opleiding ;-)

Eerst even bij de kinderarts langs. Aniek vindt alles prima zolang ze maar niet aan haar zitten. De maandag ervoor bij het consultatiebureau was het ook al mis. Ze vond het helemaal niets en wilde echt niet meewerken aan die stomme testen. En zie je nou wel, die lui zijn niet te vertrouwen want voor je het weet stoppen ze in beide benen ook nog een prik!

Dus het gesprekje met de kinderarts ging prima, Aniek deed haar best om de instrumenten die op het bureau lagen eens nader te inspecteren. Maar toen kwam het onderzoek gedeelte, huilen huilen huilen, Aniek moet gedacht hebben: Ik vertrouw geen dokters meer! 
De kinderarts vermoedde dat er een irritatie in haar luchtwegen zit, maar wilde graag de KNOarts even meekeek. Daar konden we gelijk terecht.  Verder kregen we de opdracht dat Aniek meer moet groeien, dus weer een schep extra in de fles en d'r groei nog monitoren. Hij wilde d'r over een aantal maanden nog wel even zien maar dat hebben we afgeslagen: we letten zelf wel op die groei en bij stilstand trekken we aan de bel! Dat gaat lukken!

Dus toen nog even langs de KNOarts. Die heeft haar oren, neus en keel bekeken. Dat laatste gebeurde met een kleine camera die via Anieks neus d'r keel in werd gestuurd.... Dus wederom huilen huilen huilen (en terecht denk ik dan).  Met de camera was alles moeilijk te zien, daarvoor zou ze onder narcose moeten... of ze binnenkort nog moest??? Nou ik dacht het niet!!

Conclusie: er zit een irritatie in haar bovenste luchtweg, waarschijnlijk door het beademingsbuisje dat 4 dagen in haar keel heeft gezeten. Ook deze KNO-arts wilde Aniek graag nog een keer terug zien, geoon om nog een keer te kijken... nou dat doet ze maar bij een ander kind, Aniek heft genoeg gefrunnik aan haar lijfje gehad, dus wij slaan even over. Waar we op moeten letten is dat ze het niet te benauwd krijgt als ze bijvoorbeeld verkouden is. Dan moeten we (wederom) direct aan de bel trekken.  Ook dat gaat lukken!

Dus voorlopig geen ziekenhuisbezoekjes meer. Gewoon genieten van de zomer, werken, misschien eindelijk weer een keer stappen met de vierdaagse (de randvoorwaarden zijn geregeld) en straks, half augustus, lekker naar Italie.... Ik heb er zooooooo'n zin in....pfff nog een week of 10 geloof ik.....volhouden!

Voorlopig de komende 6 maanden geen cardioloog voor Aniek

30 mei was het weer zover: controle op de hartpoli. Jeetje wat was dat spannend! Begrijp me niet verkeerd het gaat super goed met Aniek. Ze is lief en heel makkelijk. Ze ontwikkelt zich als een dolle, komt lekker aan, oefent op hardlopen (zie foto's), staan en kletsen, eet goed, slaapt goed, tja. ze roggelt nog maar dat zijn we inmiddels na al die maanden wel gewend!

Maar ja. de vorige keer zagen we ook niet echt iets aan haar en toen was het ook mis... dus tja....

De week voor de controle was druk, maar na mijn verjaardag was het volgende 'event' de controle. Dinsdag liep de spanning op, vooral ik trok het erg slecht, tranen vloeiden deze dag rijkelijk bij mij en slapen wilde 's avonds bij beiden niet echt lukken.

Woensdagochtend vroeg op, gelukkig stand de afspraak al om 8.15 uur. Dus om 8.00 uur Loek naar een klasgenootje kunnen brengen en op naar het ziekenhuis. Daar moesten we zoals gewoonlijk wachten....Het wegen en meten ging goed (Aniek weegt nu 6,4 kg en is 68 cm), ook het hartfilmpje maken verliep prima, madame lag heel netjes stil. Daarna weer naar de wachtkamer om op de oproep voor de echo te wachten. De echo, daar was mevrouw dus echt niet van gediend, even mocht er gekeken worden en zorgde de muziekmobiel voor afleiding maar niet veel later was het draaien en wegkruipen en huilen!

En dan is de echoscopiste klaar en gaat ze bij de cardioloog checken of ze alles goed in beeld heeft kunnen brengen. En vooraf word je nog een keer verteld: "de cardioloog werkt op twee echokamers dus als het even duurt wil dat niet zeggen dat er iets aan de hand is".....maar toch, wachten, wachten, wachten. ik geloof dat ik gek werd van spanning. De vorige keer was immers het resultaat dat er uiteindelijk drie cardiologen zelf eens kwamen kijken.... Maar gelukkig na eeuwen kwam de echoscopiste zeggen dat we Aniek mochten aankleden en dat ze alles goed in beeld had kunnen brengen.

Dus weer naar de wachtkamer en wachten op het finale oordeel. Dat was dus positief! Van de vernauwing in de longtakken is niets terug te zien op deze echo, dus waarschijnlijk (zekerheden geven ze je niet) is dat goed meegegroeid. Anieks hartje ziet er goed uit en nu is het afwachten hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Zoals we weten mist ze een klep in haar longslagader waardoor de rechterkamer harder moet werken (het bloed dat weggepompt wordt, stroomt voor een deel weer terug). Nu kan haar hart dat harder werken nog prima aan, maar op een gegeven moment moet het hart te hard werken en zal de kamer vergroten. Op dat moment gaat men denken aan vervolgstappen. Omdat bovenstaande niet van de één op andere week gebeurd zijn we de komende 6 maanden vrij van controles!

Thuis hebben we eerst een uur voor ons uitzitten staren om dit fijne nieuws te laten landen. Jeetje wat een opluchting! Ik voel me kilo's lichter. Durf weer verder te plannen. want steeds hield ik in mijn achterhoofd: straks ontdekken ze weer iets en staat de boel weer op z'n kop.
Na de opluchting slaat ook direct de vermoeidheid toe en besef je je wat spanning met je doet. Maar een relaxed weekend met wat extra slaap doet wonderen en we kunnen er weer helemaal tegenaan de komende tijd!

13 Juni staat er nog een bezoekje aan de algemeen kinderarts gepland in verband met de roggel. Ik ben benieuwd wat daar uit komt. Ik maak me er geen zorgen over en denk zelf dat Aniek een luchtweg heeft die makkelijk irriteert, maar ik ben geen dokter dus wel zullen zien! Voorlopig gaan we ons verheugen op een relaxte tijd en half augustus een heerlijke vakantie in Italië!

Vakantie en rust!

Zo, het is weer even geleden dat we van ons hebben laten horen. We zijn de afgelopen weken vooral druk geweest met gewone dingen zoals werken en afspreken met vrienden en familie. Helemaal leuk en fijn natuurlijk maar sinds een aantal weken merken we beide wel dat we heel erg moe zijn. Nu het alweer een groot aantal weken lekker loopt komt er steeds meer ruimte voor emoties en vermoeidheid.

De overlevingsmodus ebt langzaam weg en geeft ruimte aan gevoelens.

Soms gevoelens van angst, de plotselinge tweede operatie heeft mij doen beseffen dat het niet zo eenvoudig is als in eerste instantie door de artsen voorgespiegeld: twee operaties en klaar. Nee, er kan zo iets onverwachts gebeuren is gebleken. Dus er is angst: blijft het wel zo goed gaan of krijgen we de volgende controle weer naar nieuws?? Niet dat hiervoor aanwijzingen zijn maar toch... ik heb nog geen vertrouwen dat alles echt goed is. Hopelijk gaat dit veranderen komend jaar...

Soms zijn het stiekeme gevoelens zoals jaloezie en frustratie, nog niet eens zozeer vanwege wat is gebeurd maar vanwege de angst. Waarom kan ik niet 100% van mijn prachtige meisje genieten. Waarom is er altijd een heel klein deeltje angst waardoor ik het gevoel heb toch een klein beetje afstand te houden. Dit vind ik nog het moeilijkste. Me niet 100% geven voelt als geen goede moeder zijn, terwijl ik wel stapel gek om ons mopje ben. Het heeft vast te maken met zelfbescherming en ik ben er ook wel van overtuigd dat dit gevoel zal slijten maar soms ben ik zo onwijs jaloers op alles en iedereen die dit gevoel en deze angst niet hoeven te kennen. Uiteraard besef ik me ook heel erg goed dat ik echt niet mag klagen, we hebben een geweldige dochter, met vooralsnog geen aanwijzingen voor beperkingen in haar leven, dus waar heb ik het over... maar als ik heel eerlijk ben bekruipt me toch af en toe jaloezie en frustratie.

Maar goed, nu is de tijd aangebroken om bovenstaande gevoelens te accepteren en een plaats te geven. En om bij te slapen, want om een of andere reden komt nu zowel bij mij als bij Marco (en volgens mij ook bij Loek) de vermoeidheid eruit. We liepen op onze laatste benen en hadden het gevoel alleen maar te rennen. Dus maar eens een vakantie voor ons vieren geboekt om tot rust te komen en van elkaar te genieten. Om eens stil te staan bij wat is geweest en om eens rust te vinden. Nou ik moet zeggen dat lukt aardig. We zitten deze week in een huisje van Centerparcs in Sauerland en we doen het heerlijk rustig aan. We hebben lekker samen gezwommen (geweldig Aniek in haar badpakje te zien genieten, alleen jammer dat ze het direct met een verkoudheid moet bekopen). We zijn wezen winkelen (was ook al heel erg lang geleden) en genieten van gewoon samen met Loek een spelletje doen of kijken naar hoe Aniek en Loek samen spelen. Rust is het codewoord. 

Van de week nog een wijze spreuk gelezen waar ik maar naar moet gaan leven:

Laat je verdriet uit het verleden en je angst voor de toekomst nooit je geluk van het heden verpesten.

Proost, ik neem heel relaxed nog een malibu-cola, 't is immers vakantie!

Mooi, herkenbaar nummer!

Gister was Aniek 7 maanden! Het gaat hard, maar veel belangrijker het gaat goed! De laatste drie weken gaan lekker en we voelen ons een gewoon gezin. Heerlijk om gewoon op stap te kunnen gaan en vooral om even geen zorgen te hebben. De weken van spugen drukten als een last op onze schouders en nu voelt het licht, ondanks dat ze nog steeds wel klinkt als een pruttelpot door haar gerochel maar dat went!

Af en toe denken we natuurlijk nog wel terug aan afgelopen maanden. Soms bewust, soms komt het gewoon binnen zoals bij mij laatst in de auto opweg naar huis na een dag werken door het nummer don't give up the fight van Racoon. Ze hebben het nu uitgebracht voor een stichting voor kinderen met het neuroblastsyndroom, kinderkanker.Ondanks dat wij het geluk hebben dat het met Aniek goed gaat en we goede vooruitzichten voor de toekomst hebben is de tekst en de angst heel herkenbaar van de tijd voor de operaties en de zware dagen erna. Vandaar dat ik de tekst ook graag even op Anieks blog plaats. Op youtube staan verschillende opnames.

Please don't give up the fight

For no reason, but your own
I never said a fight would be easy
Because it won't

I will remember you, and all that we have been through
There is no angel, that can be more angel than you
I see you every night when your star is shining bright
And I cry and I smile, I wish you where here, with me

Well, I am so proud to be your father
I am so proud to be your mum
And I am so proud to be your brother
So may this be your song 

And please don't give up the fight
For no reason, but your own
I never said a fight would be easy
Because it won't

I will come look for you
When this life is through
With this body
Before now I still need to live
For we are not alone
And you are not alone
We're at home, loving and waiting
And so afraid

Well I am so proud to be your father
I am so proud to be your mum,
And I'll always be proud to be your brother
So may this be your song
Please don't give up the fight for no reason
Please don't give up the fight for no reason

Laat de lente maar komen!

Het is alweer even geleden dat ik wat heb geschreven heb op deze blog. Afgelopen weken gingen op en af. Aniek blijkt zeer gevoelig voor virussen. Alles wat in de lucht hangt, lijkt mevrouw op te pakken. Dus rochelt ze onophoudelijk. Dat is nog niet zo'n punt maar ze hoest ook veel. Zoveel dat volledige flessen retour komen... Tja, en dat gepaard met de opdracht groeien gaat natuurlijk niet samen!

Dus maar weer eens bij de homeopaat langsgegaan. 'Gewone' arsten kunnen niets voor haar betekenen en blijven zeggen: het is viraal dus uitzieken. De homeopaat heeft dmv bioresonantie Aniek op diverse punten gestest. Ze bleek nog last te hebben van de narcose, dus daarvoor is ze behandeld. Verder is ze getest op allergie voor de cavia's.... en jawel daar blijkt mevrouw allergisch voor. Tante Brenda heeft dit lang geleden al eens benoemd en ook opa en oma uitten dit vermoeden. Ik kon me dit niet voorstellen maar dacht, ach laat ik het maar laten testen... je weet nooit....

Dus een ander huis moeten zoeken voor onze eerste kindjes. Gelukkig is daar facebook en was er heel snel een geweldig goed plekje voor hen gevonden. Twee lieve kinderen (en hun lieve ouders) gaan onze dames vertroetelen. Daar zijn we echt super blij mee! We hebben nog even overwogen om voor Aniek een ander adresje te zoeken (de cavia's wonen hier immers langer) maar daar wilde Loek niet aan. Hij koos toch voor zijn zusje!

23-2-2012 zijn we weer naar het ziekenhuis geweest voor controle en een gesprek met de artsen over de communicatie. Die was afgelopen opname was die veruit van goed, dus daar hebben we een open en eerlijk gesprek over kunnen voeren.

De resultaten van de controle waren ook goed. Het operatiegebied zag er goed uit en er zijn geen vreemde dingen gevonden. Pfff wat een opluchting. Bij het laatste gesprek van zo'n controle, waarin het hartfilmpje, de echo en het intakegesprek wordt besproken, zaten opeens twee cardiologen.... dus we schrokken....niet weer slecht nieuws... maar dat was niet het geval, al drong dat niet gelijk tot ons door. Dus we zijn weer drie maanden van ziekenhuisbezoek verlost zoals het er nu naar uitziet! Eind mei mogen/ moeten we weer.

Op het consultatiebureau waren ze iets minder tevreden...Aniek zou nu ongeveer 8 kilo moeten wegen en weegt er nog maar 5,1 kg. Opzich te verklaren maar langzaamaan moet ze toch echt ook wel gaan groeien. De arts gaf de tip om over te stappen op zwaardere voeding voor kinderen die veel spugen. We gebruiken dit nu een week en het spugen is veel minder!  Aniek houdt bijna alle flessen binnen en heeft ook zelf meer energie! Ze is veel meer wakker, lacht zich suf en beweegt als een dolle. Het lijkt of we een stijgende lijn te pakken hebben en dat is fijn. Fijn voor Aniek maar ook voor ons! Afgelopen weekend zijn we voor het eerst sinds tijden weer met z'n vieren op stap geweest. Zaterdag even gewinkeld en vandaag lekker door het bos gewandeld. Dat hebben we volgens mij in heel 2012 nog niet gedaan door energiegebrek van onszelf of omdat Aniek niet lekker in d'r vel zat. Ik hoop dat we deze stijgende lijn blijven vasthouden en dat Aniek lekker blijft groeien en dat we ons (eindelijk) weer een gewoon gezin kunnen voelen.

Hopelijk gaat de zon binnenkort schijnen, scheelt virussen en geeft iedereen nieuwe energie! Laat die lente maar komen! Wij hebben er zin in! En als het dan echt goed blijft gaan, gaan we lekker een weekje met z'n vieren op vakantie...lijkt me heerlijk!

Hiep hiep hoera, Aniek is een half jaar!

Afgelopen vrijdag hadden we een klein feestje: Aniek werd zes maanden. Toch een mijlpaal vind ik. Dat het een bewogen eerste half jaar is geweest is geen nieuws. 

Morgen is het zes weken geleden dat de operatie plaatsvond. Dat betekent dat we Aniek weer gewoon (onder haar armen) mogen oppakken in plaats van bij kop en kont wat moest ivm haar gebroken borstbeentje. Heel fijn want dan kunnen we weer vliegtuigje spelen. Het spelletje dat altijd zorgt voor een gulle lach. 

Afgelopen weken heeft Aniek behoorlijk gemodderd. Ze kwam rochelend uit het ziekenhuis, heeft daar thuis nog een week last van gehad en toen was het over! Helaas maar voor een week want daarna werd mevrouwtje verkouden. Opzich niet zo erg zul je misschien denken maar ik heb er aardig wat moeite mee gehad. Ze rochelde en hoestte zo hevig dat volledige flessen weer retour kwamen.... En dat terwijl ze moet groeien! Dus is een bezoekje aan de huisarts de afgelopen drie weken vaste prik geworden. De continue interne strijd tussen het ene stemmetje dat zegt "maak je geen zorgen, kinderen en ook baby's zijn soms verkouden" en het andere stemmetje " het is niet goed, ze is benauwd misschien is het toch haar hart" vind ik erg zwaar. Gelukkig is Marco iets nuchterder en roept hij me terug als ik doordraaf. Maar goed we hebben een lieve huisarts die onze zorgen begrijpt dus vandaar dat we er regelmatig zijn geweest, gewoon even checken.

Maar gelukkig knapt ons meisje sinds afgelopen dinsdag op en lacht ze steeds meer. Ik heb weer het gevoel ons meisje terug te hebben! Heerlijk! Ik hoop dat het doorzet en dat we nu weer kunnen gaan genieten. Afgelopen weekenden  hebben we weinig gedaan. We waren werkelijk doodmoe en eigenlijk alleen maar bezig met het hoofd boven water te houden, althans zo voelde het. Weekenden waren er vooral om bij te slapen.  Doordeweeks was het werken (jawel ook ik ben weer aan de slag en dat bevalt ondanks de vermoeidheid erg goed) en dankzij gebroken nachten met spuugpartijen en extra flessen door bikkelen.... Maar ach ook dit hoort natuurlijk bij het hebben van een baby!! 

Maar goed genoeg geklaagd, het tij lijkt te zijn gekeerd! Aniek  (en ook Loek) slapen redelijk door en we hebben zelf ook  wat meer energie!

Volgende  week donderdag moet Aniek komen voor controle. Ik denk dat het goed gaat maar vind het doodeng. Ik hoop echt dat we even klaar zijn en dat alles goed is.... We zullen zien!  Het plan is om vrijdag beide kinderen naar opa en oma te brengen om even tijd te hebben on samen iets leuks te gaan doen! Ik hoop dat dat ons gegund is en dat we geen  nare berichten krijgen donderdag!

Oja, voor iedereen die benieuwd is naar hoe een hartcatheterisatie eruit ziet kan kijken op uitzending gemist, het kinderziekenhuis, aflevering 16-02-2012 (http://gemi.st/13803730)

Voor ons heel herkenbaar en ook wel contronterend om te zien!

Volgende pagina »

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
12-14 maanden

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: